عالم انسانی محتاج به فیض الهی است
دیانت بهائی معتقد است که انسان هر قدر در زندگانی مادگی و جسمانی ترقی کند و در عالم صنعت و دانش پیشرفت نماید باز محتاج به فیض الهی و تربیت روحانی می باشد.این فیض و تجلی الهی بوسیله ی مربیان حقیقی یعنی مظاهر مقدسه از حق به خلق می رسد همانند اشعه ی آفتاب که واسطه ی بین خورشید و کائنات است.
حضرت عبدالبهاء می فرمایند:
"جسد امکان هر چند در عالم مادی در نهایت طراوت و لطافت است ولی بی روح است. روحش دین الهی است. دین الهی روح عالم امکان است"
و نیز می فرمایند:
"جسد بی روح ثمر ندارد. هر قدر جسد در نهایت لطافت باشد احتیاج به روح دارد. قندیل هر قدر لطیف باشد محتاج سراج است. بی سراج زجاج ثمری ندارد فلاسفه گفته اند که مربی بشرند ولی در تاریخ فلسفه ملاحظه کنید که فقط قادر بر تربیت خود با معدود قلیلی بودند لکن تربیت عمومی را از عهده بر نیامدند ولی قوه ی ذروح القدس تربیت عمومی می نماید. مثلا حضرت مسیح تربیت عمومی کرد. ملل کثیره را از عالم اسارت بت پرستی نجات داد. جمیع را به وحدت الهی دلالت کرد. ظلمانی را نورانی کرد. جسمانی را روحانی کرد. عالم اخلاق را روشن نمود."
و نیز می فرمایند:
"از برای انسان دو بال لازم است. یک بال قوه ی مادیه و مدنیت جسمانیه است؛ یک بال قوه ی روحانیه و مدنیت الهیه. به یک بال پرواز ممکن نیست دوبال لازم است. هر قدر مدنیت جسمانیه ترقی کند بدون مدنیت روحانیه بکمال نرسد جمیع انبیاء به جهت این آمدند که ترویج فیوضات الهیه نمایند، مدنیت روحانیه تاسیس کنند، اخلاق رحمانی تعلیم نمایند ..."
