حکمت الهی روزه

حکمت الهی روزه

"حِکم الهیه در باره صوم بسیار است از آن جمله اینکه در خلال ایامیکه مظهر شمس حقیقت به وحی و الهام حضرت احدیت به نزول آیات و وضع قوانین و تنظیم تعالیم مشغول است به سبب اشتغال مدید و انجذاب شدید امکان و فرصتی بجهت اکل و شرب باقی نمیماند مثلا وقتیکه حضرت موسی به کوه طور رفت و به تاسیس شریعت مشغول شد چهل روز صائم بود و بعدا به قصد بیداری و هدایت بنی اسرائیل روزه بر آنان واجب گشت.

بهمین صورت حضرت مسیح در بدایت تاسیس قوانین روحانی و تنظیم تعالیم الهی و تربیت نصایح ربانی به مدت چهل روز از اکل و شرب اجتناب فرمود. در آغاز حواریون و نصاری روزه میگرفتند بعدها مجامع روسای مسیحیت آنرا به پرهیز تغییر ماهیت دادند.

بهمین منوال بدلیل نزول قرآن در ماه مبارک رمضان صیام در این ماه واجب شد و نیز حضرت اعلی در بدایت مظهریت به سبب تاثیر شدید نزول آیات ایامی را میگذراندند که غذای هیکل مبارک منحصر به یک فنجان چای بود.بهمین شکل جمال مبارک هنگامیکه مشغول تاسیس شریعت الله بودند و در خلال ایامیکه مستمرا آیات الله نازل میشد بعلت تاثیر عظیم آیات الهیه و بروز شدید انجذابات قلبیه غذائی بسیار مختصر میل می فرمودند.

مقصد اینست که بجهت تبعیت از مظاهر احدیت و به قصد تنبه و تذکر حالت آن شموس حقیقت بر مردم فرض و واجب شد که در خلال آن ایام صائم شوند.زیرا هر عاشق صادقی مشتاق است حالت و وضعیت معشوق را تجربه کند اگر محبوبش محزون است آرزوی حزن میکند اگر معشوف است تمنا شعف می نماید اگر در حالت راحت است او نیز راحتی می خواهد و اگر در رنج و تعب است او هم تعب میطلبد.

حال نیز به سبب اینکه حضرت اعلی در اوقات تجلی ایام متمادی صائم بودند و جمال مبارک غذا و شراب قلیل میل میفرمودند بر احبا الهی فرض است که به همان صورت عمل کنند"

نجم باختر

حکم صیام و مقام صائم

ماه صیام منسوب به نام مقدس حضرت اعلی و ختام ماههای بهائی است همچنانکه ماه اول منسوب به اسم اعظم جمال اقدس ابهی (حضرت بهاءالله) است . آن ختام و این آغاز رمز لطیفی از حقیقت واحد ذاتی مبشر عظیم الشان و مظهر کلهی الهی در این دور مقدس است.

حکم صیام در بین احکام الهی منزلتی مخصوص دارد و به منزله زینت اوامر الهی است ،هر ساعت از این ماه فضیلتی دارد که جز علم حق کسی بر آن واقف نیست.هر مومنی که به اجرا حکم صیام توفیق یابد از این فضیلت نصیبی دارد چه که عشاق دلبر یکتا در سحرگاهان از بستر آرام و خواب خوش برخاسته رو به درگاه الهی فضل و رحمت اورا طلب می کنند در این لحظات ابواب فضل وجود الهی بر وجه بندگانش گشوده می شود زیرا این ساعات نیکوترین ساعات است.

اجرا حکم صیام نشانه عشق خلق به مظهر حق است و عشاق حقیقی که حلاوت کلام الهی را درک کرده اند به حکم او صائم شده و اگر حد صوم از قلم اعلی جاری نمی گشت هر آینه از افطار امساک نموده تا جان در ره جانان تسلیم نمایند.

حکم صوم با دعا و مناجات صبحگاهی همراه است. در سحرگاه عابد دیده دل به افق فضل و لطف معبود میگشاید و میطلبد که در صومش در ساحت منیع حق مقبول واقع شود و برای خود و والدین خود و دوستان خو رجای عفو و بخشش می کند.در پیشگاه خداوند یکتا اقرار میکند که طاعت او لایق ساحت با عظمت حق نیست اما دریای فضل او بی کران است و کرم او بی منتهی و لهذا طاعت ناچیز بندگانش را به طراز قبول مزین می فرماید.

صوم تنها امتناع از خوردن و آشامیدن در ساعاتی محدود نیست تزکیه فکر و جان و روان و نیزهست.انقطاع از هوای نفس و شوائب خودخواهی است و اعراض از آنچه رضای حق نیست.انقطاع از همه زشتی ها و مکاره است و حصر فکر و ذکر به حق و اوامر او.
اجرای حکم صیام مثل همه احکام فرع ایمان است و مکمل آن ،اصل ، ایمان به مظهر الهی است و عشق به احکام و اوامر او و اجرای حدود الهی نشانه و شاهد است بر این عشق.
درک حلاوت و کلمات الهی شان صوم و صائم و مقام عظیم مومنین که به اجرای حکم صوم موفق می شوند نعمتی است که در این ماه مقدس نصیب عشاق با وفای جمال قدم و اسم اعظم شده.

از ساحت مقدسش رجا داریم که کل به آن موفق شویم.

صالح مولوی نژاد
پیام بهائی (شماره 184 ص 26)