چرا اماکن مقدسه ی بهائی در اسرائیل است؟!
مخالفین دیانت بهائی به هر وسیله ای متمسک می شوند تا بهائیان را به نظام های خاص سیاسی غرب مرتبط نمایند. مدتی بهائیان را به روس می بندند، مدتی انگلیس، مدتی اسرائیل، مدتی آمریکا و چندی است که زمزمه های فرانسه نیز به گوش می رسد! حال آنکه آئین بهائی مقدس از این شبهات است. دیانت بهائی، دیانتی است جهانی که از طرف خداوند برای تحقق وحدت عالم انسانی در این عصر نورانی ظاهر شده است.
مخالفان آئین بهائی برای مخالفت با این دین الهی، بیانات طلعات مقدس بهائی را تحریف می نمایند، یعنی حقایق را وارونه جلوه می دهند و سعی در آن دارند که حقایق را پوشیده و پنهان نگاه دارند. یکی از حقایقی که مخالفان وارونه تعبیر کرده اند یا سوء تعبیر نموده اند، موضوع وجود اماکن مقدسه ی بهائی در کشور اسرائیل است. می گویند چون مراقد طلعات مقدسه ی بهائی – چون مراقد حضرت باب، حضرت بهاءالله و حضرت عبدالبهاء – در کشور اسرائیل است، لذا بهائیان جاسوسان یهودیان و اسرائیل اند!
این سخن همانند آن است که بگوییم چون محل تولد و دفن حضرت مسیح در کشور اسرائیل است، پس همه ی مسیحیان جهان، جاسوسان یهودیان اند. مانند آن است که بگوییم چون اورشلیم، یعنی بیت المقدس واقع در کشور یهود، مدتی قبله ی مسلمین بوده است، پس مسلمین آن زمان همه جاسوسان یهودیان بوده اند. مانند آن است که بگوییم چون مسلمین جهان برای اماکن متبرکه ی خود که در کشور اسرائیل است پول می فرستند، همه ی آنان جاسوسان قوم یهودند.
اهل حقیقت می دانند که این سخنان همه واهی است و وجود اماکن مقدسه ی اهل ادیان در سرزمین یهودیان به آن معنا نیست که آنان جاسوسان قوم یهودند. سرزمینی که اماکن مقدسه ی بهائی در آن است از قدیم الایام مبارک خوانده شده است. قرآن شریف در سوره ی اسراء، بیت المقدس و اطراف آن را مبارک خوانده است. رسول اکرم (ص) شهر عکا را تجلیل فراوان نموده است و فرموده اند خوشا به حال کسی که عکا را زیارت فرماید :" طوبی لمن زار عکاء ". حضرت علی (ع) می فرمایند که روزگاری بهترین مساکن عالم بیت المقدس خواهد بود: "خیر المساکن یومئذ بیت المقدس "
نکته ی حائز اهمیت این است که تاریخ آئین بهائی روشن است. اسناد و مدارک مربوط به دیانت بهائی در همه ی سرزمین ها و مراجع و کتابخانه های علمی نگاهداری می شود. صد ها پژوهشگر بهائی و غیر بهائی در کتابها و مقاله ها به زبانهای مختلف، وقایع مربوط به تاریخ بهائی را کاویده اند. به استناد همه ی این مدارک، حضرت بهاءالله در سال 1269 هجری قمری برابر با سال 1853 میلادی به فرمان ناصرالدین شاه – سلطان قاجار- برای ابد به همراه اعضای خاندان و جمعی از یارانشان از سرزمین مقدس ایران تبعید گشتند. 10 سال در بغداد بودند و سپس به توطئه ی پیشوایان آن زمان و دستور سلطان عثمانی ایشان را به استانبول و سپس ادرنه تبعید فرمودند. چون آئین حضرتشان در میان ایرانیان و دیگر مردمان در نقاط مجاور آن بسیار ترویج یافته بود، پیشوایان شیعی در ایران تصمیم گرفتند که شاه ایران را مجبور نمایند که سلطان عثمانیان را وادارد که حضرت بهاءالله و همراهانشان را به شهر مخروبه ی عکا تبعید نمایند. سلطان جبار عثمانی نیز دستور تبعید را داد و در نهایت شقاوت آن مظلومان را تبعید و در سربازخانه ی عکا نگاه داشتند. شب نخست که اطفال معصوم از تشنگی روی به هلاکت داشتند، برای کودکان آب طلبیدند، احدی اجابت ننمود. حتی سه نفر از همراهان حضرت بهاءالله در بدو ورود، بدرود حیات گفتند. حضرت بهاءالله حدود 24 سال در عکا زندانی و یا در تبعید تحت نظر بودند. می بینیم که آن حضرت به میل خود بدان سرزمین پا نگذاشتند.
حتی این نکته باید ذکر شود که آن زمانی که بدان نقطه تبعید شدند، حکومت آن سرزمین با مسلمین بود. جالب آن جاست که شیخ محمود، مفتی عکا، که مسلم متعصبی بود، حتی قصد قتل حضرت بهاءالله داشت. ولکن پس از چند برخورد آنچنان مجذوب طلعت مبارک و بیان مبارکش گردید که سر از پای نشناخت و دل بداد و مظهر الهی را در غایت عشق و ایمان بشناخت. مردم مسلم آن سرزمین اندک اندک دریافتند که آن حضرت تا چه حد مورد ستم قاجاریان و عثمانیان و پیشوایان روحانی زمان بودند. بی جهت نبود که رجال عثمانی چه در عکا و چه در دمشق و چه در بیروت به حضرتشان ارادت یافتند. عالمان دین، شاعران و ادیبان از مسلمان و غیر مسلمان به محضرشان شتافتند و از محضرشان استفاده نمودند.
پس از صعود حضرت بهاءالله، جسد حضرتشان در کنار عکا مدفون گشت. حضرت عبدالبهاء، فرزند بزرگوار حضرت بهاءالله، و مبین آثار آن حضرت نیز 40 سال تمام در عکا زندانی و یا در تبعید تحت نظر بودند. در طول حیات، چه در هنگام تسلط عثمانیان و چه در دوره ی کوتاه تسلط امپراطوری انگلستان، آنقدر به مردم فسلطین به ویژه در ایام قحطی و جنگ کمک کردند که هنوز نوادگان ایشان، حضرتشان را با نهایت تجلیل نام می برند. آن حضرت نیز در آن سرزمین مدفون شدند. جسد حضرت باب نیز به فرمان حضرت بهاءالله، و همت بی نظیر حضرت عبدالبهاء، در آن سرزمین به خاک سپرده شدند. حکایت تشکیل اماکن مقدسه ی بهائی در آن سرزمین چنین است که بیان شد. می بینیم که حقیقت با آنچه که مخالفین دیانت بهائی می گویند بسیار تفاوت دارد.
حضرت بهاءالله را به اجبار و برای ابد به آن سرزمین تبعید کردند تا معدوم گردند و ندایشان فراموش و چراغ آئینشان خاموش گردد. آنان فراموش نموده بودند که چراغی را که ایزد برفروزد، جاودانه روشن است. قرآن شریف می فرماید که مخالفان حق و حقیقت تلاش می نمایند که نور الهی را خاموش نمایند ولکن خداوند همواره بر آن نور می افزاید. همانطور که مخالفین دیانت بهائی تلاش نموده و می نمایند که این نور الهی را خاموش کنند اما غافل از آن که خداوند خود حافظ سراج امرش است و از آن محافظت می نماید و روزبه روز بر آن می افزاید. حال پیروان دیانت بهائی در تمامی کشورهای دنیا ساکن اند و تعالیم آن حضرت را برای رسیدن به هدف "وحدت عالم انسانی" انتشار می دهند.
بهائیان، 163 سال است که تحمل ستم ظالمان کرده اند ولکن اهل حقیقت آگاهند که عاقبت ستمکاران چه بوده است. قرآن شریف می فرمایند که ای مردمان بگردید در جهان و ببینید و دریابید عاقبت حال ظالمان از مکذبان: " فسیروا فی الارض فنظروا کیف کان عاقبة المکذبین ". ندای الهی که در کلمات مکنونه بر قلب حضرت بهاءالله نازل گشته است چنین است: "ای ظالمان ارض، از ظلم دست خود را کوتاه نمائيد که قسم ياد نمودهام از ظلم احدی نگذرم"
ما بارگه دادیم این رفت ستم بر ما
بر غصب ستمکاران تا خود برسد خذلان
