پیشگویی های قرآن درباره ظهور جدید و موعود

فرستادگان الهی در هر دوره ای احتیاج به اثبات امر خود از روی کتب آسمانی قبل نداشته اند،زیرا خود صاحب کلام آسمانی بوده اند. مثلا در زمان حضرت مسیح و حضرت رسول مبنای ادعای آنها استدلال به متون کتب گذشته نبود.معذلک اشاره و ذکر استدلال به کتب قبل نیز بخشی از اعلان ظهور آنها محسوب میگردید.و از طرفی معنی ها و رموز کتب هم آنطور که آنها تعبیر و تشریح میفرمودند میزان حقیقت بود.
به همین قیاس در دیانت مقدس بهایی مبشر و شارع آن مستغنی از هر دلیل دیگری هستند، زیرا خودصاحب وحی سماوی و دلائل الهی می باشند.در عین حال استدلال به کتب مقدسه قبل از جمله قرآن مجید در ضمن آثار دیانت بهایی مورد ذکر واقع گردیده است.
در قرآن هم به زبان سر و هم به زبان جهر مطالب زیادی درباره زمان ظهور و عکس العمل مردم آن زمان و شخص موعود و محل ظهور و غیره ذکر شده است... همانطور که آیاتی در تورات و انجیل به اشاره و رمز و تشبیه درباره ظهور دین اسلام وجود دارد به همان قسم در قرآن آیاتی درباره ظهورین جدید نازل شده است از جمله:

"و لقد ءاتینک سبعا من المثانی و القران العظیم"(الحجر آیه 87)
و همانا به تو(ای محمد) ارسال نمودیم دو هفت و قرآن عظیم را. مضمون اینکه ای رسول ما مژده ظهور دو فرستاده جدید (حضرت باب و حضرت بها الله که نامهای مبارکشان به ترتیب علیمحمد و حسینعلی میباشد که هر کدام از هفت حرف تشکیل یافتته است) و همچنین ارسال قرآن عظیم را به تو اعلان نمودیم.
اکثر مفسرین نوشته اند که منظور از دو هفت، دو سوره قران یا سوره الحمد است که هفت آیه دارد. در حالی که دو سوره یا سوره الحمد جدا از قرآن نیستند بلکه قسمتی از آن محسوبند، اما در آیه فوق دو هفت جدا از قرآن ذکر گردیده است که اشاره به رمز دیگری است که ذکر شد.یعنی این 2 هفت همرا با قرآن به حضرت محمد داده شده است و اگر قرار بود این هفت در قرآن باشد گفته میشد 2 هفت در قرآن به تو داده شده اما در این آیه گفته شده 2 هفت و قرآن داده شده و چون 2 هفت مکرر اشره میکند دقیقا مصداق 2 ظهور پی در پی است. حضرت عبدالبها در مائده آسمانی از این 2 هفت یکی به صورت خاندان حضرت محمد یاد میکنند یعنی 14 معصوم و دیگری هم به اسم حضرت اعلی (علیمحمد) و اسم حضرت بهاالله (حسینعلی) اشاره میکنند که هر دو متشکل از هفت حرف است و حدیثی هم در این مود از حضرت علی نقل شده که میفرمانید:
حضرت علی علیه السلام"ماللله عزوجل آیه هی اکبر منی و لا للله من نبا عظیم منی" برای خدا آیه ای بزرگتر از من نیست و خدارا خبری بزرگتر از من نیست(کافی ج 1 ص 297)
در قرآن از نبا عظیم با نام قیامت یاد شده که در قسمت خاتمیت مقداری در این باب توضیح دادیم که اگر قیامت و رجعت به معنای ظاهر برداشت شود چه سئوالات بدون جوابی ممکن است پیش بیاید.و در آینده در مورد قیامت بیشتر توضیح خواهیم داد و تنها همین مقدار کافی میباشد که قیامت در هر دینی وجود داشته و منظور از آن یعنی ظهور مظهر امر جدید.

در ارتباط با آیه فوق در سوره 20 (در اوایل این سوره ذکر موسی و هارون به میان آمده که مانند حضرت بهاالله و حضرت اعلی موسسین امر جدید در زمان خود بوده اند) آیه 1 میفرماید"طه" در این آیه که فقط یک کلمه دارد حرف "ط" عددش در حروف ابجد 9 و مساوی با عدد کلمه بها است که اسم حضرت بهاالله میباشد. و حرف "ه" عددش 5 و مساوی با عدد کلمه باب میباشد که اسم حضرت باب است. لذا دو آیه فوق از آیات تشبیهی (متشابهات) و از اسرار قرآن محسوب میشوند که به ظهور مبشر و شارع دیانت بهایی صورت وقوع یافته اند.
((اما ملاک همانطور که در بالا اشاره کردیم این موارد نمیباشد و خود مظاهر ظهور دلیل و حقانیت برای یک ظهور به حساب می آیند))
"و خسف القمر.و جمع الشمس و القمر"(سوره قیامه آیات 8-9)
و خسوف واقع میشود (در روز قیامت) و آفتاب و ماه جمع میشود.
در ظاهر از نظر علمی امکان ندارد در وقتی که خسوف واقع شده (یعنی وضعیتی که آفتاب و زمین و ماه در یک خط مستقیم قرار گیرند و زمین در وسط باشد) آفتاب و ماه بتوانند جمع شوند یعنی پهلوی هم قرار گیرند.
لذا این آیات جنبه رمزی و تشبیهی دارند ، که منظور از جمع شدن ماه و آفتاب یعنی جمع دو اسم مبارک علی و محمد و این اشاره به اسم حضرت باب است که علی محمد می باشد و باز هم اشاره به قیامت شد که براحتی میتوان معنی قیامت را از این آیات همانطور که در قبل اشاره کردیم استنباط کرد.
در حدیث هم این تشبیه ذکر گردیده در تفسیر آیات "و الشمس و ضحیها.والقمر اذا تلیها"(سوره 91 آیات 1-2)
یعنی قسم به آفتاب و اوج نورش و قسم به ماه که پیرو آفتاب است این حدیث نقل شده "و الشمس رسول الله ... القمر امیر الموlنین (حضرت علی)..." یعنی منظور از شمس حضرت محمد و منظور از قمر حضرت علی می باشد.
((برای خواندن احادیث در این باب به سایت زیر مراجعه کنید: http://www.al-shia.com/html/ara/books/behar/behar16/a9.html ))

مثلا در آیات دیگر از به خسوف اشاره شده که اگر قیام قائم یک امر عالم گیر باشد باید این خسوف در همه عالم دیده شود که این امر جز محالات از نظر علمی است یا مثلا به افتادن ستارگان از آسمان نیز اشاره شده که این نیز از نظر علمی کاملا غلط است زیرا ستارگانی که از خورشید بزرگ تر میباشند به زمین سقوط کنند دیگر چیزی از زمین باقی نخواهد ماند و مطمئنن تمامی این موارد جز تشبیهات است که علما به ظاهر آیات توجه کرده اند.
"ان یشا یذهبکم و یات بخلقکم جدید"(سوره حدید و آیه 16) یعنی اگر خدا بخواهد شمارا می برد و خلق جدیدی می آورد.منظور از خلق جدید ، مومنین به ظهور جدید هستند که با اراده الهی و تحت تعالیم فرستاده او ایجاد شده اند.
"یومئذ یتبعون الداعی لاعوج له.. یومئذ لا تنفع الشفاعه الا من اذن له الرحمن و رضی له قولا" (سوره 20 آیات 108-109) یعنی در آنروز متابعت خواهند نمود شخص ادعا کننده را که راستی با او است... در آن روز شفاعت کسی نفی نخواهد داد مگر شخصی که خدای رحمان به او اجازه بخشیده است و راضی به کلام او میباشد.در دو آیه فوق بنا به شرحی که قبلا عرض شد منظور از آن روز قیامت میباشد که قیام موعود بر دین جدید است. به عبارت دیگر آن روز یعنی روز بعد از امروز و یا روز بعدی و یا بلافاصله بعد از هزار سال تمام.زیرا روز طبق آیات قرآن مساوی هزار سال است، در قران میفرماید "الیوم اکملت لکم دینکم... و رضیت لکم الاسلام دینا..."(سوره مائده آیه 2) یعنی امروز کامل گردانیم برای شما دین شمارا... و مقدر نمودم که اسلام دین شما باشد.اولا در این آیه و آیات قبل و بعد از آن ذکر حلال و یا حرام مقداری از احکام است و حتی اشاره ای به اینکه این احکام غیر قابل تغییر و یا ابدی است نمی باشد.ثانیا همانطور که در قسمت راز فهمیدن کلام خدا در قرآن اشاره شد کلمه اسلام معنی لغوی دارد و آن تسلیم شدن و مطیع حکم خدا بودن است اما معذلک اگر کلمه اسلام را به معنی دوره ی شریعت قرآن فرض کنیم این نیز مغایرتی با سایر آیات قرآن ندارد. زیرا در آیه فوق میفرمایند امروز (یا برای امروز) دین را کامل گردانیدم. و معنی روز هم در اصطلاح قرآن در این رابطه فاصله زمانی معادل با هزار سال بشری است (سوره سجده آیه 5 و سوره حج آیه 47) یعنی احکام دین خدا برای هزار سال بشری که معادل با یک روز خداست کامل فرمود و این دین مبین محمدی تقدیر الهی است برای یک هزار سال تمام.
و از طرفی کامل بودن دین دلیل بر عدم تجدید آن نیست زیرا طبق آیات قرآن شریعت تورات که دین کلیمی باشد نیز کامل بود (سوره 7 آیه 145) اما خدا آن را تجدید فرمود.
و نیز در قران میفرماید که برای هر امتی (پیروان هر دینی) رسول(فرستاده الهی) مقدر شده (سوره یونس آیه 47) و همینطور برای هر امتی زمان معینی تعیین گردیده بدون اینکه یک ساعت پس و پیش شود (سوره یونس آیه 49) و پیروان شریعت قرآن هم یک امت محسوب میشوند.(سوره بقره آیه 143).
لذا طبق آیات مقدسه فوق زمانی میرسد که رسول و امت اسلام به رسول و امت دیگری تغییر و تجدید میابد.و این تغییر که انتقال امر خداست بعد از هزار سال از زمان استقرار امت قرآن انجام میپذیرد.( سوره سجده و آیه 5) توضیح اینکه دین اسلام در سال 260 هجری استقرار کامل حاصل کرده ، و هزار سال بعد یعنی در سال 1260 هجری دیانت بابی ظهور نمود که با ظهورش وعده های قرآن بر آورده شد.بنابر این مضمون دو آیه فوق اینست که هزار سال بعد از استقرار دین اسلام،شخص مقدسی از طرف خدای علام ، می اید با وحی و کلام و ادعا میفرماید در معرض عام ، و او تنها شفیع است برای انام.
"عم یتساءلون. عن انبا العظیم.الذی هم فیه مختلفون.کلا سیعلمون.ثم کلا سیعلمون"(سوره نبا آیه 1 تا 5)
یعنی آنها از چه گفتگو میکنند؟از خبر عظیم که با هم اختلاف دارند.چنین نیست بلکه خواهند دانست.مجددا چنین نیست بلکه خواهد دانست.آیات فوق درباره ظهور دیانت جدید است که به خبر عظیم تعبیر شده است میباشد.و همچنین نشان دهنده عکس العمل مردم زمان است که به ایمان گروهی از آنها و انکار گروه دیگر صورت وقوع می پذیرد. و نیز ظهور دیانت جدید بر خلاف انتظار و تجسم اکثر انان خواهد بود((توجه به دوبار انکار کردن و دوبار دانستن داشته باشید که منظور از دو ظهور پی در پی را میرساند)).و در این ارتباط در آیه دیگر قرآن (سوره یوسف آیه 106) میفرمایند"و اکثر خلق ایمان نخواهند آورد"
"... یلقی الروح من امره علی من یشاء من عباده لینذر یوم اتلاق" (سوره 40 و آیه 15) یعنی خدا روح را به امر خود بر هر شخصی از بندگانش که خواست خود باشد فرو میفرستد تا آن شخص ترساننده باشد در مورد روز دیدار.مضمون این ایه اینکه خدا روح یا وحی الهی را توسط فرستاده و یا مظهر خود برای راهنمایی و اخطار و دعوت مردم به ظهور جدید خواهد فرستاد.
"یومئذ یوفیهم الله دینهم الحق و یعلمون ان الله هو الحق المبین"(سوره 24 و آیه 25) یعنی در آن روز(ظهور جدید) خدا دین آنها(جزایشان) را به آنها ادا خواهد فرمود و خواهند دانست که خدا حق آشکار است. یعنی خدا به وعده خود وفا خواهد فرمود و جلوه صفات خویش را در قلب فرستاده جدید خود برای افراد بشر ظاهر خواهد ساخت.
"لکل نبا مستقر و سوف تعلمون"(سوره انعام آیه 67) یعنی هر خبری وقت معینی دارد که آگاه خواهید شد.این خبر عظیم مطمئنن از طرف مردم تکذیب میشود همانطور که در(سوره انعاک آیه 66) میخوانیم که حضرت محمد نیز مورد تکذیب قرار گرفت و وقتی گفته میشود هر خبری وقتی دارد پس برای اجل اسلام یا ظهور جدید نیز بنا به اشاراتی که شد وقتی تعیین شده و آن هزار سال است.
"یوم نحشر المتقین الی الرحمن و فدا" (سوره مریم آیه 85) در آن روز جمع خواهیم نمود پرهیزکاران را در حضور خدای رحمان. و در این ارتباط در سوره یونس آیات 7 و 8 خداوند میفرماید: آنان که آرزوی دیدار مارا ندارند و راضی به زندگی دنیایی شده اند... جایگاهشان آتش جهنم است و به سبب آنچه اختیار کرده اند. و در سوره عنکبوت آیه 5 "هر انکس که امیدوار به دیدار خدا است البته وعده خدا خواهد آمد... و در سوره انشقاق آیه 6 میفرماید ای انسان به سوی خدایت سخت کوشا باش که اورا ملاقات خواهی نمود.در آیات فوق و آیات دیگر وعده دیدار خدارا ذکر شده و مقصود دیدار فرستاده و نماینده خداست که شخص موعود میباشد.
این آیات جنبه تشبیهی و معنوی دارند، یعنی در رتبه صفات ، همه فرستادگان خدا جلوه گر صفات او هستند و دیدار آنها به منزله دیدار خداست. بنابراین کلام موعود یا فرستاده خدا همان کلام خداست بنا بر این کلام موعود یا فرستاده خدا همان کلام خداست ، و احکام او احکام خدا و دیدار او دیدار خدا و همینطور دست او دست خداست (18:17) و بیعت با او بیعت با خداست (48:10) و امثال اینها. و الا دیدار خدا در رتبه ذات، طبق قرآن ممکن نیست."میفرماید چشمی قادر به دین او نیست"(6:103)
نتیجه اینکه وقتی در قرآن میفرماید که هیچ چشمی نمیتواند اورا ببینید، یعنی دیدار ذات او میسر نیست.وقتی که میفرماید انسان خدارا ملاقات مینماید یعنی دیدار خدا در وجود فرستاده او است پس در این آیات و آیات مشابه که همگی از دیدار خدا صحبت شده اشاره به ظهور جدید است و حتی احتیاج به اثبات تاریخ و سال ظهور هم ندارد.
".. ان الله لایغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم..."(سوره رعد آیه 11) مضمون اینکه میفرماید:همانا خدا عقاید و آراء و اختیارات اشخاص را تغییر نمیدهد مگر آنکه خود آن اشخاص پیشقدم شوند و سرنوشت خود را تعیین کنند.به عبارات دیگر جهان خود به خود پر از عدل و داد نمیشود مگر آنکه انسانها به آن اقدام نمایند و ظهور جدید را که اراده الهی برای سعادت عالم انسانی است بپذیرند.
در (7:184) خداوند در جواب مردمی که حضرت محمد را شاعر و دیوانه میپنداشتند میفرماید"آیا فکر نمیکنند که صاحبشان (حضرت محمد) دیوانه نیست، بلکه او ترساننده آشکار است. در این ایه دلیل حقانیت حضرت محمد را وجود خود آنحضرت ذکر میفرماید.یعنی نه تصدیق و یا تکذیب دیگران دلیل صدق و یا کذب اوست و نه پیشگویی های کتب آسمانی قبل میزان سنجش ادعای آن حضرت میباشد.
به همین قیاس دلیل حقانیت شارع دیانت بهایی کلمات و اثار اوست ، اگرچه برای بعضی مردم جای استغراب و عدم قبول باشد.همانطور که اعراب مکه از آمدن رسولی از بین خودشان تعجب نمودند و کفار آنها گفتند حضرت رسول ساحر و دروغگو است (38:4) و همینطور رسولان خدا که قبل از حضرت محمد آمدند از طرف مردم آن زمان مورد استهزا واقع شدند (13:32) تا آنجا که رسولان خدا از شدت اذیت خلق ناامید شدند (12:110) و تا آن حد که خود حضرت محمد در وظیفه رسالت و پیغمبری دچار شک واقع شدند که خدا به آن حضرت فرمود برو و از علمای یهودی و مسیحی واقعیت را سئوال کن (10:94) و در جای دیگر می فرماید:ای رسول تو قادر به نصیحت مردگان و شنوا کردن (یعنی معرضین) نیستی (27:80). آیات فوق و آیات مشابه دیگر و احادیث مرویه به وضوح نشان می دهد که همیشه ظهور دین جدید با عدم استقبال اکثریت مردم مواجه خواهد شد.و هرگز چنین نخواهد بود که پس از ادعا و اعلان امر الهی از طرف موعود مردم زمان در جواب صدقنا و آمنا بگویند، بلکه ادعای او به فرموده قرآن خلاف انتظار مردم و مورد مخالف ایشان واقع میشود.
"...یوم یدع الداع الی شی نکر" (سوره 54 آیه 6)
مضمون اینکه آن روز خوهد آمد که شخصی مدعی و یا موعود چیزی و یا امری را ادعا میفرماید که مورد انکار و بر خلاف انتظار مردم زمان است.

حال دوستان گرامی این مطالب را با دین بهایی و مطالبی که دوستان در مورد دیانت بهایی میگویند مقایسه کنید و از این مسائل براحتی می توان دریافت خداوند چرا در آیه زیر فعل مضارع که دلالت بر آینده میکند قرار داده است.

*ایرادات وارده*

1- از جمله یکی از ایرادات وارده بر این مواضیع موضوع 13 سال ولایت حضرت محمد قبل از هجرت است که دوستان با زیرکی آنرا طوری طرح کرده اند که بتوانند آیات را از طریق آن نقض کنند و می گویند اگر تاریخ 1260 را در نظر بگیریم باید 13 سال قبل از هجرت نیز در نظر گرفته شود که مساوی با 1273 هجری می شود که این نهایت اشتباه است. زیرا آنها این 13 سال را با سال 1260 جمع می کنند یعنی آنها این 13 سال را هم بر مبدا هجرت حساب می کنند که در این صورت این 13 سال هم با هجرت حساب می شود که اشتباه است. اما این 13 سال قبل از هجرت بوده و اگر این 13 سال را تاریخی به نام بعثت بنامیم 1260 هجری مساوی می شود با 1273 بعثت یعنی اگر تاریخ را از بعثت حساب کنیم تاریخ ظهور حضرت اعلی 1273 بعثت می شود و اگر از هجرت حساب کنیم 1260 هجرت خواهد بود و کاملا مطابق و درست است. پس این 13 سال را نباید به این تاریخ اضافه کرد بلکه باید 13 سال را مبدا قرار داد که مطابق با همان موارد بالا خواهد شد.

2- در آیه 5 سوره سجده به موضوع امر ایراد گرفته اند که منظور دین نیست ولی اگر آیات قبل آن مطالعه شود در ابتدا به قرآن اشاره میشود و بعد در مورد حضرت محمد و آفرینش زمین و آسمان صحبت می شود و در آیه 5 این سوره اشاره به آوردن امر از آسمان به زمین شده و بعد می گویند این امر بالا می رود بعد از هزار سال پس براحی میتوان منظور آیه را درک کرد که در بالا ایراد 13 سال هجرت حضرت محمد را نیز بیان کردیم و این مورد چون در ابتدا به قرآن اشاره می کند مطمئنن مربوط به دیانت اسلام می شود و نه ادیان دیگر که بخواهیم فاصله زمانی بین انها را ملاک سنجش این آیه قرار بدیم.

3- مسئله دیگر می گویند چرا این نشانه ها واضحه و آشکار نیست تا هرکسی به آن پی برد؟؟
اولا باید خدمت این دوستان عرض شود که اسم احمد در انجیل هم به قول دوستان مسلمان در انجیل کاملا معلوم است اما چرا مسیحیان مسلمان نشدند؟؟ چون فردی را مشاهده کردند که دین آنها را نسخ کرده و احکام جدیدی آورده است و همین موضوع در این امر نیز صادق است و یا از آن واضحه تر مسئله غدیر است که دیگر بشارت نبود بلکه میثاقی بود که حضرت محمد از مردم گرفت اما مردم آن میثاق را نادیده گرفتند و شخص دیگری را به عنوان خلیفه و جانشین انتخاب کردند؟؟
این موارد همیشه در عالم بشری وجود داشته و مردم همیشه بر اساس آنچه که خدا خواسته عمل نکرده اند زیرا در غیر اینصورت امتحانات الهیه معنا پیدا نمی کردند.((آیاتی نیز در این باب در بالا قرار داده شده است))
ثانیا سئوال می کنند چرا این مسائل در این ظهور پیدا شده؟؟ چون این ها رموزی هست که باید در ظهور جدید آشکار شود و تا وقتی که موقع ان نرسد هیچ کس به سر و راز آن پی نمی برد و این رموز به دست مظهر امر جدید اشکار می شود تا معلوم شود او واقعا مظهر امر خدا و دارای علم الهی است و به اسرار غیبی کاملا آگاه است. حضرت محمد نیز وقتی ظهور کردند خود را احمد انجیل نامیدند ولی با مخالفت مسیحیان روبرو شدند حضرت اعلی و حضرت بهاالله نیز چنین کردند و آنها هم با مخالفت روبرو شدند که همچنان ادامه دارد.

برخی از موارد از کتاب "آشنایی با سه کتاب آسمانی" اثر فرهاد سبحانی نقل شده است.