دوستان گرامی این تفسیر بسیار مختصر بوده و محوریت آن بر روی اولین حرف بسم الله الرحمن الرحیم یعنی "ب" می باشد.جمله ای که سالیان سال عرفا و علمای اسلامی در مورد آن تفسیرها نوشته اند که تا قبل از این ظهور اعظم تفسیر آن بطور کامل میسر نبود زیرا بسم الله الرحمن الرحیم در واقع بشارتی است به ظهور حضرت بهاالله چه که ظهور مبارکش تحقّق و اکمال و اظهار اسم اعظم الهىاست.
اکثر دوستان مسلمان همه روزه از این جمله استفاده می کنند ولی شاید تا بحال به معنی و مفهوم آن دقت نکرده باشند که چرا تمامی آیات قرآن به جز سوره توبه با این جمله آغاز می شود و جرا خداوند سر آغاز هر کاری را بسم الله الرحمن الرحیم قرار داده است.
اولین جمله ای که هر فرد در هنگام خواندن قرآن یا شروع کاری به زبان می آورد "بسم الله الرحمن الرحیم" است و اولین کلمه آن حرف "ب" است با این حساب مبدا و آغاز هر کاری حرف "ب" می باشد که در بسم الله الرحمن الرحیم قرار گرفته است.
نکته ای که در اینجا حائز بیشترین اهمیت می باشد سوره توبه است با اینکه این سوره بسم الله الرحمن الرحیم ندارد ولی باز هم با حرف "ب" آغاز میشود و اولین کلمه این سوره "برائه" هست .یعنی خداوند کل سوره های قرآن را با حرف "ب" آغاز میکند پس حرف "ب" در نزد خداوند دارای اهمیت بسیار زیادی می باشد که تمامی آیات الهی با آن آغاز می شود.
نکته بعدی که لازم است به آن توجه کنیم تعداد حروف بسم الله الرحمن الرحیم است که مقدار آن 19 حرف است و بخاطر تقدس این عدد حضرت باب تمامی آثار خویش را بر اساس این عدد که در واقع رمزی است از اسم اعظم خداوند تنظیم میکنند همچنین حضرت باب جمله بسم الله الرحمن الرحیم را با واژه نوین بسمالله الامنع الاقدس جایگزین میکنند که اشاره به تنزیه و تقدیس حق میکند ولی باز هم مانند بسم الله الرحمن الرحیم دارای 19 حرف است.
و بر این اساس حضرت باب در آثار خود سال ظهور "من یظهرالله" را 19 سال پس از اظهار امر خود عنوان میکنند.
در احادیث و آیات و آثار اسلامی بارها و بارها از اسم اعظم خداوند سخن به میان آمده و گفته شده این اسم، اعظم از تمامی اسما می باشد و جامع و حائز دیگر اسما خداوندی است همچنین در اکثر احادیث اسلامی اشاره شده این اسم در بسم الله الرحمن الرحیم است و میتوان ظهور اسم اعظم را به معناى ظهور حقائق و بواطن وحى الهى در عالم وجود و يا ظهور کلّى الهى دانست.
امام رضا عليهالسلام :
إنَّ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ أقرَبُ إلَى اسْمِ اللّهِ الأْعظَمِ مِن سَوادِ الْعَينِ إلى بَياضِها(عيون أخبار الرضا، ج 1، ص 8 )
بسم اللّه الرحمن الرحيم، به اسم اعظم نزديكتر است از سياهى چشم به سفيدىاش.
امام كاظم عليهالسلام :
سُئِلَ الكاظِمُ عليهالسلام : و أىُّ آيَةٍ أَعظَمُ فى كِتابِ اللّهِ؟ فَقالَ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيم(حارالأنوار، ج 89 ، ص 238)
از امام كاظم عليهالسلام پرسيدند: كداميك از آيات كتاب خدا برتر و بزرگتر است؟ فرمودند: بسم اللّه الرحمن الرحيم.
بر اساس این احادیث کاملا مشخص می شود که اسم اعظم خداوند که سالیان سال مسطور بوده در بسم الله الرحمن الرحیم می باشد که حتی عظمت این جمله بیشتر از کل قرآن می باشد.
حدیثی از حضرت علی با این مضمون وجود دارد:
کل قرآن در سوره حمد است و کل سوره حمد در بسم الله الرحمن الرحیم و کل بسم الله الرحمن الرحیم در باء بسم الله است و کل با در نقطه زیر ب است . که آن حضرت در ادامه می فرمایند "من نقطه زیر با هستم"
بر اساس این حدیث اولا مشخص می شود بسم الله الرحمن الرحیم آنقدر عظیم است که برابری با کل قرآن میکند و ثانیا با توجه به اینکه حضرت علی اشاره به حرف "ب" میکنند و خود را نقطه زیر "ب" میدانند میتوان به عظمت حرف "ب" در نزد حضرت علی پی برد. و اگر توجه کنیم همه موجودات و کائنات ابتدا از نقطه شروع می شوند و سپس رشد و کمال پیدا می کنند حضرت علی با این حدیث به صراحت بیان میکنند اسم اعظم خداوند آغازگر و مبدا هستی است و هر چیزی از او مترشح می شود و به کمال می رسد.
حرف "ب" دارای چنان اهمیتی است که اسم هر 2 مظهر ظهور کلی الهی با آن آغاز می شود یعنی باب و بهاالله.
بر اساس آیات و احادیث اینطور به نظر میرسد که باء تدوينى همين "ب" بسم الله است که سرآغاز کتب مقدّسه است و باء تکوينى عبارت از کلمهٴ الهى و مشيّت اوّليه و مظهر امر الهى است و در هر دوحالت باء علّت خلق موجودات و ممکنات و عامل فيض و حقيقت جامع است چرا که تدوين مطابق تکوين است.
و حتی در قرآن اشاره شده که خداوند از مخلوقات خود سئوال میکند که آیا من خدای شما نیستم و آنها در جواب میگویند "بلی" که با حرف "ب" اغاز می شود. و همین امر اشاره به نکته دیگری میکند و آن هم قرار گرفتن حرف "ب" قبل از کلمه "رب" است. (الست بربکم) و کاملا معلوم است که رب بواسطه ب متجلی و مشهود می شود.
امام صادق در حدیثی با صراحت تمام از اسم اعظم خداوند یاد میکنند:
اَلباءُ بَهاءُ اللّهِ وَ السِّينُ سَناءُ اللّهِ وَ الْمِيمُ مَجدُ اللّهِ و اللّهُ إلهُ كُلِّ شَىءٍ الرَّحمنُ بِجَميعِ خَلقِهِ وَ الرَّحيمُ بِالْمُؤمنينَ خاصَّةً (كافى، ج 1، ص 114)
باء (بسم اللّه الرحمن الرحيم) بهاءالله (روشنى) خدا و سين آن سناء (بزرگى) خدا و ميم آن مجد (عظمت) خدا، و اللّه معبود همه چيز، رحمن مهربان به همه خلق، رحيم مهربان فقط به مؤمنان است.
امام صادق عليهالسلام :
اَلْبَسمَلَةُ تيجانُ السُّوَرِ؛ (تفسير القرطبى، ج 1، ص 92)
بسم اللّه الرحمن الرحيم، تاج سورههاست.
امام صادق عليهالسلام :
بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ اسْمُ اللّهِ الأْكبَرِ أو قالَ الأْعظَمِ (بحارالأنوار، ج 90، ص 223 )
بسم اللّه الرحمن الرحيم، بزرگترين ـ يا با عظمتترين نام خداوند است.
امام صادق عليهالسلام :
لا تَدَعْ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ و إن كانَ بَعدَهُ شِعرٌ (كافى، ج 2، ص 672)
بسم اللّه الرحمن الرحيم را رها مكن حتى اگر بعدش شعر باشد.
امام باقر عليهالسلام :
أوَّلُ كُلِّ كِتابٍ نَزَلَ مِنَ السَّماءِ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ»، فَإِذا قَرَأتَ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ» فَلا تُبالى أن لا تَستَعيذَ، و إذا قَرَأتَ «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ» سَتَرَتكَ فيما بَينَ السَّماءِ وَالأَرضِ (كافى، ج 3 ، ص 313)
ابتداى هر كتابى كه از آسمان نازل شده، بسم اللّه الرحمن الرحيم است. هر گاه بسم اللّه الرحمن الرحيم را قرائت كردى اشكالى ندارد كه استعاذه نكنى (نگويى كه پناه مىبرم به خدا) و هر گاه بسم اللّه الرحمن الرحيم را تلاوت كردى، تو را از آنچه ميان آسمان و زمين است محفوظ مىدارد.
و همچنین حضرت محمد در مورد قداست عدد 19 بر اساس سوره مدثر چنین می فرمایند:
مَن أرادَ أَنْ يُنجِيَهُ اللّهُ مِنَ الزَّبانيَةِ التِّسعَةِ عَشَرَ فَلْيَقرَأْ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ فَإنَّها تِسعَةَ عَشَرَ حَرفا لِيَجعَلَ اللّهُ كُلَّ حَرفٍ مِنها جُنَّةً مِن واحدٍ مِنهُم(بحارالأنوار، ج 89 ، ص 258)
هر كس مىخواهد خداوند او را از زبانه (فرشتگان عذاب) نوزدهگانه برهاند، بسم اللّه الرحمن الرحيم را قرائت كند زيرا آن نوزده حرف است. تا خداوند هر حرف آن را سپرى در مقابل يكى از آن فرشتگان قرار دهد.
این مطلب تنها به جهت اثبات اسم اعظم خداوند یعنی "بهاالله" نوشته شده و به صورت کاملا مختصر اولین حرف بسم الرحمن الرحیم را مورد بررسی قرار داده است دوستانی که مایل هستند میتوانند مقاله جناب نادر سعیدی که در مورد تفسیر بسم الرحمن الرحیم است را از سایت "پژوهشنامه" گرفته و مطالعه نمایند.
