امر الهی در این ایام روز به روز در حال پیشرفت می باشد و این سبب شده که اعداء و مغرضین نهایت مخالفت خویش را ابراز دارند و با نهایت قدرت به آزار و اذیت احبای الهی بپردازند. ولی این مسأله نباید باعث پریشانی حال احبای عزیز گردد چه که این مخالفت ها در جمیع ادیان قبل نیز وجود داشته, پس باید فکر چاره ای برای پاسخ گویی به این گونه اعتراضات کرد. 

   حضرت ولی عزیز امرالله مکرراً در بیانات خودشان به این مطلب اشاره می فرمایند که احبا به خصوص جوانان باید درک عمیق و وسیعی از بیانات حضرت بهاالله و حضرت عبدالبهاء داشته باشند تا بتوانند در صحبت های خود از آنها استفاده کنند.چون همانطور که می دانیم قوه ی کلمة الله است که خلّاق است و منجذب قلوب. اعتماد و ایمان به این نکته نیز که جنود ملاء اعلی همواره یار و یاور احبای الهی می باشند, می تواند به آنها در اجرای این وظیفه یاری دهد.    حال اینکه چگونه, کی و کجا از این مطالب استفاده نماییم, به درک ما از موقعیتی که در آن قرار داریم برمی گردد. حضرت عبدالبهاء در این باره در مکاتیب می فرمایند: "نه هر چه دانستنی است قابل گفتن است و نه هر آنچه گفتنی است زمانش فرا رسیده و نه هرچه زمانش فرا رسیده, اهلش حضور به هم رسانده. این از حکمت های بالغه ی الهی در امور است. اگر بخواهی در جمیع شـئون زندگیت از اهل عزم و اراده باشی, این حقیقت را به یاد داشته یاش و از آن غافل مباش. ابتدا باید علل و امراض و ناتوانی ها و بیماری ها را تشخیص دهی بعد به معالجه بپردازی. این است راه و روش طبیبان حاذق."    یکی از روش هایی که از قدیم در ادیان گذشته مرسوم بوده, روش مجادله و مباحثه است که حضرت بهاالله به کلی آن را منع نموده و فرموده اند: "لابالمجادله, بالحکمة و الموعظة." در ادیان قبل می بینیم که هرجا مباحثه آغاز گشته حقیقت دین متوقف شده است. در روش مباحثه هریک از افراد سعی در مغلوب کردن فرد مقابل دارند پس حقیقت پنهان می ماند که این مغایر است با تحری حقیقت که از تعالیم دوازده گانه ی دیانت بهایی می باشد. همچنین در این روش تنها کینه و دشمنی میان افراد افزایش می یابد و این باز هم مغایر است با دیگر تعلیم دیانت بهایی یعنی محبت و مهربانی با جمیع اهل عالم. مگرنه اینکه ما بهاییان باید با جمیع اهل عالم بروح و ریحان معاشرت کنیم پس اگر جوهری نزد ماست که دیگران از آن محرومند باید با لسان شفقت و محبت آن را القاء نماییم و اگر نهایتاً اثر نکرد آنان را به خدا واگذاریم و در حقشان دعا کنیم نه جفا, زیرا لسان شفقت است که جذاب قلوب است و مائده ی روح.    در آخر این مطلب را نیز فراموش نکنیم که ما همیشه باید اول خودمان متأثر از بیانات باشیم و هیچگاه خود را دانا و دیگران را نادان ندانیم زیرا تکبر است که سبب عدم تأثر می گردد.        

منابع:

نطق چرا جواب نمی گوییم؟ (دکتر داوودی)

کتاب "جوان تواند که عالمی را به حرکت در آورد" (ملانی اسمیت, پائول لمپل)

 پیام بیت العدل اعظم "بحران ها و پیروزی ها"