جناب آقای زید آبادی   مقاله شما را راجع به مساله بهاییان در ایران مطالعه کردم و مطالبی به نظرم رسید که تصمیم گرفتم آنرا با شما در میان بگذارم تا شاید این اقدام منجر به یکسری یادگیریهای دو جانبه شود .  صداقت وصراحت شما در پرداختن به این مساله و اشاره به این حقیقت که اکثریت قریب به اتفاق روشنفکران و اندیشمندان در داخل کشور هیچگاه در مورد مسایل بهاییان نه صحبتی کرده اند و نه قدمی برداشته اند نشان از گذشتن شما ازسد این خودسانسوری و وارد شدن به مرحله ای فراتر از دیگران برای ارایه و تحلیل حقایق در این موضوع دارد که بسیار باارزش و قابل قدردانی است.

 " محبت نور است در هر خانه بتابد و عداوت ظلمت است در هر کاشانه لانه نماید" (حضرت عبدالبهاء)  

 سخنان امام جمعه مشهد در خصوص دیانت بهائی  را در روزنامه اعتماد مورخ 12 خرداد 1387خواندم. بسیار متاثر شدم ، زیرا بیش از این از حضرت آیت الله علم الهدی انبظار می رفت. ایشان  خود را نشانه یا آیت   پروردگار بر روی زمین می دانند. چنین نفسی باید به صفات و کمالات الهی از قبیل عدالت پروری ، انصاف ، بصیرت، کرامت، بزرگواری ، بخشندگی ، دین داری ، دانائی ، امانت داری و مهم تر از همه محبت مزین باشد .خداوند بر طبق حدیث مشهور " کنت کنز " گنج پنهانی بوده و دوست داشته است شناخته شود پس انسان ها را  برای شناسائی خویش خلق کرده است . حال که اساس خلقت بر محبت گذاشته شده ، رفتار متعصّبانه آلوده به اغراض شخصیه و مشتهیات نفسانی  ایشان ، نسبت به بهائیان  را چگونه می توان تعبیر و توصیف نمود ؟ ایشان به خوبی واقف هستند که خداوند به عدل و احسان حکم می نماید و از کار زشت و ناپسند و ظلم نهی می کند :(ان الله یا مر بالعدل و الاحسان ... و بنهی عن الفحشا و المنکر و البغی یعظکم لعلکم تذکرون )( سوره نحل ، آیه 92 ).    

نگاه اديان به ناجيان متفاوت است تمام اديان گذشته به وجود يك ناجي قائل بوده اند كه روزي ، در آخرالزمان ، ظهور خواهد كرد و باعث عزت ، سرافرازي و سربلندي آن قوم يا آن دين خواص خواهد شد . اما با گذشت سالها و آمد و رفت پيامبران و امامان بسيار ، انديشه هاي خرافي و گاها نشات گرفته از جهل به اسم دين دربين بسياري از دينداران رواج يافت .